Stilstaan is ook vooruitgang

Zonder zwembandjes het diepe in! Kom maar op. Daag me maar uit. Klaar ben ik er mee met die pijn. Zeg maar wat ik moet doen en ik doe het. Laat dat nou net de aanpak zijn die mij NIET zou helpen.

Natuurlijk er kwam veel op mij af die eerste weken. En dat was ook wat ik graag wilde. Iets om te doen, aan de slag te gaan. Zo zou het niet gaan, althans in eerste instantie. Wat ik moest doen is (alles in de vorm van opdrachten), om eerst eens tot rust te komen. Voor mij leek het alsof ik helemaal niets meer deed. Mijn dagen waren leeg en zinloos. Wat doe ik er nog toe in de maatschappij. Nu weet ik inmiddels dat door mijn situatie mijn kijk op allerlei dingen veranderd was. Een aantal dingen passeren de revue om eens goed te kijken wat ik werkelijk aan het doen was. Wat ik in het verleden geleerd had om te doen werkte nu helaas niet meer.

De vragen kwamen en ook de antwoorden daarop. Wat zijn de regels en overtuigingen die ik had over relaties met anderen?, of wanneer je je slecht voelt over jezelf? en over ‘hoe het hoort’ hoe je moet leven?. Daar ben ik maar eens goed voor gaan zitten omdat dit het begin was van die puzzel die ik maar niet gelegd kreeg. Het is niet zo belangrijk voor jullie om te weten wat die antwoorden zijn geweest maar ik kan je vertellen dat de vragen die ik erna kreeg van cruciaal belang waren. Sta ik wel achter deze regels? Heb ik ze aangeleerd en zijn ze wel bewust? Zijn ze beschermend of belemmeren ze mij bij het omgaan met de pijn en hoe dan? Pfff ja dat schud je niet zomaar even uit je mouw. Ook vergt het een eerlijke en oprechte kijk naar binnen met als uitkomst dat bij veel van mijn antwoorden een nee kwam te staan. Mijn inmiddels zo ‘gewone’ coping strategie werkte nu averechts. Op dat moment kan ik je vertellen zakte de moed mij in de schoenen.

Er kwamen nu nieuwe dingen op mijn pad. Beetje onwennig maar toch ook wel erg fijn. Wat ik zo gewend was om te doen voor anderen deed ik nooit voor mijzelf: een kaarsje branden. Nee hoezo?! Eeeh waarom niet?! San zou San niet zijn als ze dat niet eens ging proberen. Nou dat ging in het begin echt helemaal niet. Allerlei gedachten vlogen door mijn hoofd. Je moet nog dit en je kunt niet zo enzovoorts. Ook voelde ik echt alles in mijn lijf. Wat ik tot nu toe al die jaren deed: de pijn negeren en proberen weg te duwen ging niet meer. It hit me like a freight train! Boos en verdrietig werd ik ervan. En ook dat wilde ik natuurlijk niet. Toch maar blijven oefenen hiermee want ik vind dat je dit soort dingen wel een tijdje moet blijven herhalen om te weten dat het werkt. Ook een hele goede oefening die ik kreeg om rustig te worden is de 3 minuten adempauze (zoek op YouTube). Ervaren welke gedachten er zijn en ze laten voor wat ze zijn. Meer beschouwend en mild dan oordelend. Het is een aandachts- of Mindfulness oefening en is vooral een bewustwording van je fysieke en geestelijke ervaringen zonder dat je er meteen op reageert. We bespreken mijn ervaringen. Het is heel goed om dan te ontdekken dat alles wat je opmerkt winst is. Je leert van jezelf. Dat, en met wederom een opdracht voor thuis keer ik huiswaarts. In de dagen die hierop volgen kom ik in aanraking met Gijs Jansen, ook Tim Fransen en Dirk De Wachter komen op mijn pad maar dat moet nog even wachten.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Imke
5 maanden geleden

Wat heb je dat mooi beschreven!