Begin van het einde?

Natuurlijk, het proces waar je doorheen gaat is voor iedereen anders. Het begint uiteraard met jouzelf, al jouw levenservaringen én met de aard van de hulpvraag. Die van mij ging over de acceptatie van mijn chronische pijn en blijvend letsel.

Compleet vastgelopen was ik. Hoe moest ik nu verder met wat ik had en niet wilde hebben. Met wat ik niet meer kon doen maar per se wél wilde kunnen doen. Als ik dingen niet kon doen zoals ik het altijd deed wilde ik het niet meer. Dat laatste gaat over mijn grote passie fotografie.

Al oefenend met de adempauzes en af en toe een kaarsje voor mezelf maak ik mijn huiswerk. ACT (en alle andere therapie) valt of staat met mijn inspanningen, ik moet het doen. Nadenken over, interpreteren van, begrijpen waar het verschil zit en vooral het letterlijk doen. Vooral dat laatste gaat mij veel brengen en is het stuk commitment van ACT. Dat vond ik juist fijn, dat als ik na een gesprek naar huis ging ik het vooruitzicht had om van alles te gaan doen. Kleine stapjes vooruit (nu nog, maar dat gaat veranderen). Proberen er achter te komen wat ik op dit moment in mijn leven belangrijk vind. Geef ik daar eigenlijk wel invulling aan? Welk gevoel en welke gedachten heb ik daarbij? Wat is lastig voor mij? Hoe gedraag ik mij bij al deze dingen? Wie ben ik eigenlijk nog de laatste jaren en wil ik die persoon eigenlijk wel zijn? Nu ik dit schrijf moet ik even bij komen, net als toen. Veel is het. Maar niet téveel. Het gevoel ergens te komen met deze vragen geeft mij hoop. Zo, tijd voor een adempauze en een kopje groene thee.

 

Wat ik nu al begin te merken is dat ik weer een klein beetje kan lachen zo af en toe. Ook om mezelf. Mensen die mij kennen weten dat als ik in mijn goede doen ben best grappig kan zijn. Na het ge(NOT) van mijn kopje groene thee (in plaats van een heerlijke espresso) ga ik er wederom met overgave aan zitten. Uit ervaring weet ik dat, hoe meer energie je in de therapie steekt (en dus in mijzelf) hoe meer je er voor terug krijgt. Altijd al een doe-het-zelver geweest, altijd alles onder controle weten te houden. Oh is dat zo? Heb jij alles onder controle? Meteen krijg ik de gedachte:  ‘Nee, dat heb ik eigenlijk niet. Dat blijkt wel uit het feit dat ik hier zit en niet vrolijk huppelend door het leven ga, met een niets aan de hand smile op mijn gezicht’. Ja, en daar ga je dan, onderuit! (minder subtiel gezegd: plat op je bek, want zo voelt het ook!). Zou het niet fijn zijn om eens al die strategieën los te laten en er alleen naar te ‘kijken’, er even niets mee te doen? Mijn strijdende én vermijdende gedrag komt nu onder het vergrootglas. Dat voortdurend kritische op mezelf. Het overtuigen van mezelf met dat eeuwige ‘kom op!’ of ‘schouders eronder en doorgaan!’ Of juist dingen uitstellen, voor me uitschuiven. Mijzelf groot houden, hard voor mijzelf zijn, en ga zo maar door. En dan gaat dit alleen nog over mij, wat er zich in mij afspeelt. In relatie tot anderen zijn er ook een aantal belangrijke strategieën waar, mij terugtrekken uit contact met anderen, een enorm belangrijke bleek. Mijn antwoord op de vraag wat is je gevoel en je eerste gedachte dat bij je opkomt als je zou stoppen met al die strategieën was: angst, dat is het begin van het einde.  Aha! Daar izzie dan: mijn ‘interne raadgever’. Op dit moment weet ik nog niet dat deze een belangrijke rol gaat spelen. En dat door al mijn gedachten uit elkaar te trekken mij duidelijk gaat worden dat het niet het einde is, integendeel, het is het begin van San 3.0 😊. Met het boek van Gijs Jansen ‘Omarm jezelf’ onder de arm en meer dan genoeg om over na te denken stuiter ik naar huis.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Imke
5 maanden geleden

Wat gaaf dat je het hele proces zo goed kunt beschrijven. Ik lees graag mee.