ACT en de metaforen

Nu ik mijn vechtmodus en negatieve gedachten de komende tijd ga toedichten aan Q kan ik ze dus ook gaan analyseren. Het is een heel belangrijke stap. Ook al voelt het misschien vreemd kan ik wel gaan zien in welk opzicht ik iets voor mezelf kan veranderen. Want ik wil heel graag dat ik me beter ga voelen. In het begin dacht ik hoe krijg ik dat nou voor elkaar? Er letterlijk en figuurlijk voor gaan zitten.

Er wordt veel gebruik gemaakt van metaforen en oefeningen in ACT. En ik moet zeggen dat dat voor mij heel goed werkt. Als voorbeeld kreeg ik een filmpje wat ging over ‘the unwelcome party guest’ met de gast als metafoor voor mijn pijn. Wat voor soort gastvrouw ben ik op mijn feest? Die vraag was voor mij heel makkelijk te beantwoorden. Het feest komt er al niet. Dat wil best veel zeggen. En die gast, mijn pijn dus, dat is niet eens mijn buurman maar die woont bij mij in! Het is mijn huurder. En daar heb ik er twee van. Mijn pijn en het blijvend letsel. Ze gaan nooit meer weg en gaan overal mee naar toe. Dat wil ik niet maar dat zal ik wel moeten gaan doen. Er is me in de afgelopen jaren door meerdere artsen verteld en gezegd dat ik de pijn en het blijvend letsel gewoon zal moeten accepteren. Jammer dat je daar dan geen gebruiksaanwijzing voor meekrijgt hóe je dat dan moet doen. Hiervoor de beste tip ooit: zoek een ACT THERAPEUT! En laat ik nu net een geweldige hebben getroffen! Want alle wijsheid omtrent ACT, het hoe en waarom, heb ik van haar. Met die wijsheid ben ik vervolgens in ACTie gekomen. Nu weet ik dat accepteren een groot woord is wat ik kan zien als een soort eindstation. Wat beter werkt is dat ik probeer er wat meer ruimte voor te maken. Dan is het nog niet zo dat ik zeg welkom maar zoals ik nu het actief aan het wegduwen ben ook niet meer. Het kost mij enorm veel energie om die pijn weg te duwen het op een afstand te houden want ik wil het niet. Het dringt nu tot me door dat ik daarom geen andere acties onderneem. In wezen saboteer ik mijn eigen mogelijkheden door er actief mee bezig te zijn. Als voorbeeld: ik pak een voorwerp, wat mijn pijn dan voorstelt, pak het met beide handen beet en houd het zo ver mogelijk bij mij vandaan, met gestrekte armen dus. Nou eens kijken hoeveel energie en moeite me dat kost. Heel veel! Beter zou het zijn om het voorwerp bij mezelf op schoot neer te leggen. Dus in plaats van alle aandacht naar de pijn te laten gaan en me er over op te winden of kwaad over te maken een keer mijn schouders er over op te halen. Waar het om gaat is dat ik mét mijn ‘huurder’ een weg daarin vind. Mijn handen vrij maak om dingen te gaan ondernemen die ik leuk vind. Ook iets wat ik voorheen vaak deed is sorry zeggen als ik niet naar een verjaardag ging. Sorry als ik niet zo lang kon blijven. Gelukkig was ik daar al voor mezelf mee gestopt want ik besefte dat het mijn behoefte was en niet dat van die ander. Alsof het mijn eigen schuld is dat ik pijn heb?! En dat ik daarmee iemand tekort doe. Dat interne proces (ja Q was er al die tijd al) hield ook in dat ik nadacht over wie ik kon zijn ten opzichte van mij vrienden en ten opzichte van de maatschappij. Het heeft enorm veel invloed op mijn leven. Nu zit ik op een tussenstation, ik geef nu nog aan,  ik kom maar blijf niet zo lang. Tot het uiteindelijk voor mezelf goed voelt om er helemaal niets over te zeggen en te komen en gaan wanneer ik wil. Als iemand dan zegt ‘ga je nu al’ dat ik dan met een glimlach kan zeggen ‘ja ik ga nu al’ zonder mij te verontschuldigen. Het horen dat ik al een paar stappen in de goede richting heb gezet was heel fijn.

De tweede metafoor gaat over mijn ‘east’. Een filmpje over het gevecht met je gedachten, gevoelens en herinneringen. Heb ik mijn leven door hen laten kapen?  Waar wil ik naar toe in mijn leven? Wat is mijn doel? Meteen valt het me op dat ik dat niet heb omdat ik die ‘doelen’ nauwelijks of niet kan halen. Dat ik nergens naar toe wil omdat ik dat niet trek. Nu weet ik dat ik deze doelen anders zou kunnen stellen. Stel dat ik eerst een doel gesteld had om in 1 dag naar Berlijn te fietsen. Vol goede moed ga ik al vroeg weg maar halverwege lig ik uitgeput ergens in de greppel. Doel niet gehaald. Een realistischer doel zou zijn dat ik naar het oosten wil fietsen. Dan heb ik als ik een paar straten gefietst heb het doel al bereikt. Als we daar over praten dan is het in mijn situatie nu handiger om niet vanuit doelen te denken omdat die nu niet helpend zijn maar vanuit mijn waarden. Hiervoor heb ik vragen gekregen die mij inzicht geven wie ik wil zijn, welke waarden ik wil naleven en welke ik wil ontwikkelen. Mijn keuzes: attent, behulpzaam, bescheiden, betrokken, betrouwbaar, creatief, doorzettend, eerlijk, eigenwijs, gedisciplineerd, geduldig, humoristisch, liefdevol, meelevend, open, oprecht, rechtvaardig, respectvol, tolerant, trouw, verantwoordelijk, verdraagzaam, vriendelijk, zelfstandig, zorgzaam voor anderen. Na het zo te hebben doorgenomen is het belangrijk om te kijken wat me nu in deze situatie gaat helpen om waar ik nu last van heb mee om te gaan. Weer op een positieve manier in het leven te gaan staan. De dingen die ik genoemd had om nu te ontwikkelen waren bijna allemaal actie dingen! Dat is mijn standaard manier van dingen aanpakken. Kom op San! Meer! Dat kan beter, hoger, sneller! Doe eens iets! Maar dat ken ik van mezelf en kan ik allemaal al toepassen. Nu gaat het juist om die andere kant. Het valt op dat ik ‘zorgzaam voor mezelf’ niet heb aangekruist. Heel frappant eigenlijk. Wat ik wel heb gedaan is een kaarsje voor mezelf branden. Dat is nog steeds onwennig maar gaat wel steeds beter. De laatste keer was een dag dat ik bericht kreeg van de tegenpartij in mijn letselschadezaak. Een epistel van 29 a4tjes met 123 punten. Ondersteboven en vreselijk gestrest was ik er van. Gelukkig kan ik het even ventileren. Maar het piekeren blijft en ben steeds afgeleid door alle gedachten die door mijn hoofd gaan. Om er goed mee om te gaan is het handig om het bezig zijn met mijn letselschadezaak een beetje af te bakenen. Bepaalde dagen en dan een uur of zo iets. Vinden wat goed voelt.

In de mail had ik een foto gekregen van een rivier. Eronder de spreuk: ‘je kunt de rivier niet duwen’. Dat het passend was voor mijn proces. Zowel de foto als de spreuk eronder vond ik erg mooi MAAR…..Meteen komen er gedachten in mij op van: Ja maar  mijn rivier ziet er anders uit. In die van mij zit ….. en dan komt er nog een hele rits argumenten waardoor ik kan uitleggen waarom het voor MIJ dan wel logisch is dat ik MIJN rivier wél duw! Zodra ik er op ga letten valt het me op dat ik heel vaak ‘ja maar’ zeg. Zelf weet ik heel goed wat dat betekent. Je zegt iets en zodra je daarna maar zegt dan kun je ervan uit gaan dat al hetgeen je voor die maar gezegd hebt weer vervalt. De komende tijd ga ik die ‘rivier’ eens voor mezelf inzetten. Ook ga ik er dan van uit dat die rivier voor mij hetzelfde is als voor ieder ander. Eens kijken of mij dat gaat helpen op momenten waarin ik aan het ‘duwen’ ben en er eigenlijk niets verandert....


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Gerard verwoerd
3 maanden geleden

geweldig San hoe je eea beschrijft. Het zou voor veel mensen een uitkomst zijn als ze zo naar zichzelf durfde te kijken. (Geldt ook voor mij).

Imke
3 maanden geleden

Je beschrijft je hele interne proces zo helder! Heel dapper en ik denk voor velen ( ook zonder chronische pijnklachten) herkenbaar. Dankjewel daarvoor!