Time to ACT!

Blijf ik alleen maar dromen of ga ik nu stappen zetten? Wat wil ik in de tijd tot mijn, laten we zeggen, tachtigste gaan doen? Waar wil ik mijn tijd in steken?

Het houd niet op als ik de deur achter me dicht doe bij de therapie. Elke dag opnieuw, zodra ik wakker word pas ik het net geleerde van ACT toe. Bewust ermee bezig zijn en steeds weer herhalen. Want ik sta elke dag op met diezelfde ‘huurder’ die een contract heeft voor onbepaalde tijd. Het moet dan op een gegeven moment zo zijn: dat voel ik, merk ik op, laat het voor wat het is en we zetten samen koffie. Ja, dan heb ik nog steeds van die shit dagen erbij maar voel me geestelijk niet meer zo vreselijk ellendig dat het me verlamd. En omdat ik dan niet meer actief bezig ben met het (weg)duwen heb ik mijn handen vrij om iets leuks te doen. Iets waar ik energie van krijg en lol in heb. Nog iets wat mij heeft geholpen: Het geleende boekje van Gijs Jansen ‘Omarm Jezelf’ vond ik echt geweldig. Zo herkenbaar hoe hij de situaties schetst dat ik me er snel in kon verplaatsen, en dus ook in mijn situatie en proces kon toepassen. Als ik iets niet kan of niet goed doe ben ik altijd erg kritisch op mezelf terwijl ik naar anderen altijd veel milder ben. Iemand bemoedigend toespreek en mezelf een draai om mijn oren geef. Met twee maten meten dus. Not anymore. Af en toe geef ik mezelf in gedachten zelfs een schouderklopje. Dat is al weer een stap in de goede richting. Hier moet ik, heb ik ondervonden, wel mee blijven oefenen want soms verval ik nogal eens in mijn oude patroon (en dan denk ik meteen achteraan: maar dat is ook logisch als je dat zo lang gewend bent, super goed bezig!).

Mijn leven tot nu toe, en wat misschien nog gaat komen, ligt voor me op de grond. Hapklare blokken van 10 jaar in a4tjes. Van 0 tot 49 heel veel moois beleefd maar zeker ook met een zwarte rand eromheen. Als ik zo terugkijk heb ik best een aantal bergen beklommen. Traumatische ervaringen zijn besproken en lichter geworden en deinen mee in mijn rugzak ergens in een zijvak. Nu kan ik zien dat ik er sterker en wijzer  door ben geworden. Zodra ik bij de 50 kom aarzel ik. Weet ik niets om te schrijven of durf ik het niet? Het laatste is het geval. Door het auto-ongeluk (ik was net 49 geworden) heb ik mijn leven in mijn hoofd ingevuld, van alles vóór en alles ná het ongeluk. Zoals ik al schreef is alles erna voor mij een blanco bladzijde. Geen letter krijg ik op papier. Tijd om even wat buitenlucht op te snuiven. Terug in het hier en nu pak ik de a4tjes bij elkaar en schrijf ze helemaal vol. Dromen heb ik echt wel. Van 50 – 60: eindelijk geen pijn meer hebben (zowel fysiek als mentaal), financiële onafhankelijkheid, een nieuwe partner ontmoeten (met of zonder kinderen). 60-70: ‘onze’ trouwerij en honeymoon, er op uit met familie en vrienden, reizen, nieuwe mensen ontmoeten, gewoon kunnen ‘zijn’, iets kunnen betekenen voor mijn dierbaren, mijn kennis delen met mensen die het moeilijk hebben, met een lichtgewicht camera op stap. 70-80: mijn mooiste foto’s publiceren. Samen nemen we mijn dromen en wensen door. Nagedacht heb ik er niet over want wat er staat komt recht uit mijn hart. Zo moet het ook zijn. Sommige zijn wensen waar ik geen concrete stappen in kan ondernemen maar andere weer wel. Bijvoorbeeld een nieuwe partner, daar kan ik iets concreet mee doen en dat geldt ook voor nieuwe mensen ontmoeten. Maar eerst moet alles goed geregeld zijn en afgerond met de letselschadezaak. Daarna kan ik pas ergens actie in ondernemen. Wacht even, wat zeg je?! Als je echt goed kijkt naar die lijst is dat dan echt zo? Nu ik zo geconfronteerd word besef ik dat ik niet eens meer in ‘mogelijk’ heb gedacht of ‘proberen’. Het was klaar voor mij, gedaan. Zelf had ik een punt gezet achter wat ik allemaal zo graag deed. Q (weet je nog) vliegt weer even uit de bocht: ‘ja maar wat heb ik bijvoorbeeld een nieuwe vriendin te bieden? Ik kan niet veel praktisch gezien’. ‘Met zo iets aankomen op een datingsite? Nee dat kan niet’. Maar natuurlijk zou ik het niet erg vinden als mijn toekomstige vriendin zelf een geschiedenis heeft waar ze ook nog last van heeft. Ja inderdaad weer met 2 maten meten (ik heb ook niet de illusie dat ik dat ineens niet meer doe, dat vergt oefening. Tussen 60-70 staan allemaal positieve dingen op mijn lijst. Tussen 70-80 mijn mooiste foto’s publiceren. Onzinnig!!! Als ik bejaard ben ga ik….  Als ik eerlijk ben schrijf ik ze daar op omdat ik er dan NU niets mee hoef te doen. Eigenlijk vermijd ik ze. De angst om meer pijn te krijgen, om afgewezen te worden en meer, spelen een grote rol. Dan hoor ik de bemoedigende woorden: Je doet jezelf zo tekort. Ga doen waar je blij van wordt, ga doen waar je voor leeft! Tot slot krijg ik de vraag of ik nog plannen heb vanmiddag. Hoe sloom ik soms kan reageren ergens op, nu komt het binnen als een sixpack Red Bull. Mijn reactie is dat ik op 4 fronten een stap ga zetten waaronder: met mijn foto’s aan de slag. Yes! Time to ACT!!

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Imke
6 maanden geleden

Het kan toch niet anders dan dat jouw eerlijke verhaal mensen ACTiveert?! Geweldig!

Hortense Litjens
6 maanden geleden

Geweldig mooi geschreven. Wat ben jij daar toch goed in zeg. Petje af. RESPECT

Martine Bartels
6 maanden geleden

Zo trots op mijn vriendin die het afgelopen jaar zo’n grote stappen heeft gezet en zo dankbaar aan degene die haar zo geweldig op de goede weg heeft geholpen. Chapeau !!!!