Afscheid nemen en ruimte voor nieuwe dromen

Vandaag overvalt mij een gevoel van verslagenheid. Een leeg gevoel, even moe van alles. Niet te veel gepiekerd over wat er wel of niet gaat komen in verband met de letselschadezaak. Alles heel even gelaten voor wat het is maar dat voelt meteen al niet goed. Ondanks dat ik tijd genomen heb voor mezelf 'something is off’.

 

Soms kun je je vinger er niet op leggen wat dat nou precies is. Is het dat ik langzaam aan het idee begin te wennen dat ik mijn camera en toebehoren weg ga doen? Dat ik al stappen heb ondernomen om te kijken wat mijn opties dan zijn? Eigenlijk diep in mijn hart weet ik dat dit mijn grootste verdriet is. Het is afscheid nemen van mijn onuitputtelijke inspiratiebron. Mijn ‘volledig uit mijn hoofd of mijn dak gaan’(als ik de foto heb gemaakt die ik me had voorgesteld), en ‘alles doen voor een goede foto’. Mijn uitlaatklep, escape en grootste passie fotografie. Toch doe ik het. Bewegen naar een andere invulling van mijn passie. Opgeven wil ik het fotograferen niet. Het zit in mijn bloed, al vanaf dat ik klein was liep ik rond met een camera(tje van kodak, je weet wel zo’n plastic rits rats kapot ding). Toen ik al wat ouder was en er was een verjaardag dan hoefde je niet te vragen of er iemand foto’s nam. San was er met camera. Mensen werden gek van mij. Maar als ik dan naderhand de foto’s liet zien dan waren ze toch wel blij omdat ze nou eens een keer echt mooi of leuk op de foto stonden. Nu in deze situatie maak ik foto’s met mijn telefoon. Behelpen is het. De ene zucht na de andere. Delete!delete! delete! want de foto is niet scherp pffff. Maar belangrijker, ik doe het wel. De bereidheid is er zeker. Een paar maanden geleden was het ondenkbaar dat ik zonder mijn camera de toekomst in ging. Nu ben ik aan het onderzoeken of er andere mogelijkheden zijn voor mij. Echt een grote stap. Eentje waarvan ik dacht die ik zet ik nooit!

 

Een tweede moeilijkheid is dat ik nu niet meer zo goed weet wanneer ik mijn oude coping strategie moet toepassen en wanneer de nieuwe. Het ‘vechten’ hoeft nu even niet meer. Wat ik kan gaan doen is mijn fysieke en mijn emotionele  ontwikkeling naast elkaar te zien. Als een hoofdweg en een ventweg. Want het is niet zo dat ALLE regels niet goed voor mij zijn. Bepaalde discipline als in wandelen en oefeningen is goed als het mij helpt voor bijvoorbeeld fysieke klachten. De nieuwe ACT toepassingen, als in even terug gaan zitten, helpen mij weer op emotioneel vlak. ACT is die ventweg. Daar kun je rustig op rijden, eens even om je heen kijken. Je hoeft niet morgen ergens aan te komen maar je bent wel ergens naartoe op weg. De route is niet bekend. Dan komt Q weer om de hoek ‘maar ik sta nu zonder benzine heb ik het gevoel!’ Ergens moet ik er om lachen. Allebei de wegen moet ik in de gaten houden. In de loop der jaren heb ik veel geleerd en het heeft me ver gebracht. De opbrengst is een toolbox vol met gereedschap. Die hamer hoef ik nu niet zo vaak meer te gebruiken maar weggooien hoeft ook niet.

 

Nog een ander ‘dingetje’. Jarenlang piekeren en angst hebben over wat er allemaal gaat gebeuren straks. En nu het loslaten daarvan, voor mijn gevoel ‘het op zijn beloop laten’ (zit een negatief smaakje aan). Akelig, wiebelig, onwennig zo voelt het op momenten. Maar wat is eigenlijk het verschil? In hoeverre heb ik het gevoel, of denk ik dat ik mijn toekomst aan het bepalen ben? Heb ik daar wel echt invloed op? Neeeeee! Natuurlijk heeft dat piekeren helemaal geen zin. En waar ik wel kan bijsturen dat doe ik ook. Denk weer even aan de rivier. Die loopt zoals hij loopt. Als ik met mijn bootje op de rivier zit kan ik af en toe bijsturen maar ik zal toch mee moeten gaan met de stroom. Ook nu dat voelt alsof ik mijn peddels heb weggegooid. ‘en zal die waterval nog komen?’ is ook weer een vraag waar ik me mee bezig heb gehouden. Het is heel natuurlijk maar ook eng om mijn houvast (het denken  en piekeren over de toekomst) nu los te laten. Nu voel ik juist de moeilijke en onzekere dingen. Logisch dat ik daar dan last van heb. Door de ruimte die ik heb gemaakt voel ik nu die verslagenheid. Heel lang heb ik hard gewerkt om dat op afstand te houden. Nu leun ik even achterover en denk waar ben ik in godsnaam beland?! Ook dat gevoel moet dan even bij me bezinken. Daarop durf ik ook eerlijk te zeggen dat ik het moeilijk vond om een langere tijd tussen de sessies te laten zitten. Wat maakt nou dat ik daar zo’n moeite mee heb? Het antwoord is dat ik bevestiging nodig heb. Van binnen voel ik al wel een beetje dat ik in de goede richting aan het wandelen ben maar wil dat nu nog graag even horen. Het is een geruststelling nu ik al veel houvast heb opgegeven. Voor mijn gevoel deed ik niet zo veel maar nu ik alles zo vertel ben ik op meerdere vlakken bezig geweest. Eigenlijk ben ik heel actief aan het remmen. Dat klinkt tegenstrijdig maar er zit beweging in actief naar binnen kijken. Remmen maar ook kijken waar er ruimte is om nieuwe dromen te creëren. Nieuwe dromen. Mmmm klinkt goed.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.