ACT gewoon omdat het kan

Oh, das wennen, even niet de snelste of de kortste route van A naar Beter. Zoals ik al schreef bevind ik mij nu op de ventweg (wederom een mooie metafoor meegekregen van mijn therapeut) en neem een alternatieve route. Eentje waarbij ik niet weet wat er komen gaat. Best wel onzeker maar ook spannend!

Met een volle tank ga ik op pad. Op de achterbank liggen 2 heel belangrijke opdrachten. De Navigatie laat ik uit,  zoals ‘back in the days’ toen we nog naar een verkeersbord keken en alleen de A1 en de A2 bestond (even gechargeerd). We belden voor we vertrokken even (met een telefoon aan een snoer met een draaischijf…ja zo oud ben ik ja… nog net niet de bakelieten variant meegemaakt) en we zeiden: ‘ het moet wel lukken om ergens in de middag aan te komen, je ziet ons wel verschijnen’.

Omgaan met onrust. Als ik heb gelezen wat ik nu ga oefenen weet ik dat het met de rust is gedaan. Tijd voor wat meer ACTie. Ik ben geneigd om bepaalde situaties te vermijden waarvan ik weet dat ze me een vervelend gevoel geven. Waarom zou ik iets gaan doen als ik weet dat ik mij er onzeker, angstig of belachelijk door ga voelen. Nou?! Gewoon omdat het kán. Ervaren dat ik die gevoelens en de gedachten erbij krijg maar dat ze ook weer verdwijnen. Is even zien wat er allemaal voor ‘leuks’ staat want ik MAG er drie uitkiezen hahaha. Nummer 1 is appeltje eitje want dat doe ik al nl zonder make-up de deur uit. Maar nummer 2 in de lijst ‘te laat komen’ is voor mij een no go. Zo ga ik het lijstje door en kies er een aantal uit. We zullen zien wat er gebeurt de komende tijd.

Op koers blijven.

Echt belangrijk voor mij om hier bij stil te staan en over na te denken. Straks mag ik met de opgedane kennis weer alleen verder. Dan is een plan best handig.

Mijn koers: ik wil iemand zijn die: zorgzaam is voor mijzelf, creatief is, meelevend, humoristisch, luchtig, relaxed en veerkrachtig is.

Ik ga zorgen dat ik op koers blijf doordat ik: elke zondag een aantal dingen bedenk die mij goed doen zodat ik die week ergens naar toe kan leven. Zorgen dat ik bovenal goed in mijn vel ga en blijf zitten. Lief zijn voor mijzelf. Mijn eigen beste vriendinnetje zijn. Hierdoor verhoog ik het goede gevoel over mijzelf en het maakt dat ik dan veerkrachtiger ben. Als het even tegen zit niet meteen mijzelf een draai om mijn oren geven maar het mijzelf toestaan dat het even helemaal niet goed gaat. Ik creëer dan vertrouwen in mezelf dat ik ook als het slecht gaat op koers blijf. Creatief bezig zijn staat daarbij hoog op mijn prioriteitenlijstje. Bijvoorbeeld bezig zijn met het opschrijven van de ideeën die ik vaak heb. Ik hoef er nu nog niets mee te doen dat kan op een later tijdstip (nee niet als ik 80 ben). Bezig zijn met fotografie op welke wijze dan ook (wel zonder mijn huidige uitrusting). Wat meer gaan relativeren. To lighten up! Door wat luchtiger te zijn komt de humor ook weer terug en dat maakt weer dat ik relaxter zal worden. Dat relaxte voor mij de moeilijkste van allemaal. Er staat me echt nogal wat te wachten in juli met de letselschadezaak. En daar zal ik serieus mee aan de slag moeten gaan en blijven voorlopig.

Als ik lastige gedachten (‘regels’, overtuigingen of gevoelens) tegenkom, ga ik: ze niet uit de weg maar laat ze er gewoon zijn. Mochten het echt leeuwen en beren worden dan ga ik iets doen bijvoorbeeld een mooi muziekje opzetten, beetje rommelen in huis, naar buiten voor een wandeling of een boodschapje doen. Inmiddels weet en snap ik dat ik niet moet proberen om ze weg te jagen. Dat zal nog wel enige oefening vergen maar de wetenschap dat ik ze niet meer hoef weg te jagen is een goed begin.

Ik zorg dat ik blijf zien waar ik trots op ben en hoe ik me inzet doordat:  allereerst ga ik zorgen dát ik ergens trots op ben. Die grenzeloze bescheidenheid van mij mag wel wat minder worden. In het vervolg ontvang ik de complimenten die ik krijg met een ‘dankjewel’ en ga ze niet meer wegwuiven. Er is een groot verschil in bescheiden zijn en naast je schoenen lopen. Daar zit een hoop ruimte tussen. Dus ergens daartussen terechtkomen is mijn doel. Maar ook ik mag mezelf wel eens een compliment gaan geven. Mijn missie is dat ik binnenkort eens hardop tegen mezelf ga zeggen: Zo San dat heb je toch maar geflikt! Chapeau! Misschien kan ik opschrijven wat ik allemaal doe zo in de week. Ik hoor mezelf best vaak zeggen als iemand me vraagt wat ik heb gedaan, oh niets bijzonders. Dat ga ik beter doen.

What have I done lately? 

Wat heb ik vervolgens allemaal gedaan heb de afgelopen tijd? Ondanks de hevige pijn van de afgelopen dagen de uitnodiging van zeer goede vriendin aangenomen om te komen eten. Erg gezellig en erg lekker gegeten. Na het eten zitten praten over van alles (het weer hebben we overgeslagen dat werd te intens). Kortom ondanks de pijn een heerlijke avond gehad. Aangezien het met mijn arm en dan ook de kracht in mijn hand niet zo lekker gaat heb ik weer regelmatig dingen laten vallen. Dat ben ik wel gewend maar deze keer ging dat gepaard met scherven en rotzooi. Waar ik voorheen boos werd op mezelf ben ik nu rustig meteen met schoonmaken begonnen. Ik accepteerde dit keer dat het ‘er nou eenmaal bij hoort’. Even een blik in de kast en dacht ‘ik heb nog genoeg glazen over’. En meteen kreeg ik ook een grappige oplossing: ‘Je kunt altijd nog overstappen op plastic’. Yes! Opgelost!

Wat ik mezelf heb toegestaan is om niet per se om een bepaalde tijd naar bed te gaan of te gaan rusten wat resulteerde in hele onregelmatige tijden van opstaan en naar bed (ik had mijn wekker niet gezet), van rusten en eten. Het viel me op dat ik me er lichamelijk zeker niet beter bij ging voelen. Dus conclusie: dat was niet ‘helpend’ en deze week voer ik mijn regelmaat weer in.

Om nog meer te besparen op de uitgaven heb ik alle vaste lasten nog eens bekeken en hier nog eens 8 euro per maand vanaf gekregen. Alle beetjes helpen en elke euro besparen is mooi meegenomen.

Bij het lezen van mijn email (en het ordenen) kwam ik een mail tegen van iemand uit Groningen die vlinders fotografeert. Op een gegeven moment kwam ik op zijn site terecht en was very impressed! Toen een mail gestuurd met complimenten en ik kreeg daarop een gezellig antwoord terug. Zodoende heeft hij verteld met welke apparatuur hij werkt. Toen ben ik eens gaan surfen (leek me wel toepasselijk met die harde wind) en heb me verdiept in de mogelijkheden, prijzen en het gewicht van de apparatuur die hij gebruikt. Hier liggen wel mogelijkheden heb ik ontdekt omdat qua gewicht het bijna de helft scheelt met mijn huidige camera. En natuurlijk als ik mijn huidige camera uitrusting zou kunnen verkopen anders kan ik het niet betalen. Dus dat gaf me een klein beetje hoop voor de toekomst.

Het mild en lief zijn voor mezelf lukt steeds beter want ik merk dat ik niet coûte que coûte bepaalde dingen moet doen. Als iets mij vandaag niet lukt dan lukt het misschien wel de volgende dag. Die instelling zorgt ook voor wat minder stress en dat is fijn. Al met al ben ik tevreden en trots op mezelf over de afgelopen tijd. Echt een vooruitgang! Tot nu toe dus een reis met veel positieve ervaringen. Er zullen er nog veel meer volgen.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.