De rechtszaak

Aanvankelijk was ik vrij rustig bij binnenkomst van de rechtszaal afgelopen dinsdag. Aangezien ik ook maar een mens ben (ja echt) kreeg ik het toch even te kwaad. Naarmate mijn ongeloof steeg over de gang van zaken in de rechtszaal, steeg ook mijn hartslag (nou ja zaal, het was een kamer en de rechter had niet eens een hamer. Misschien maar goed ook want Q would definitely ask me to use it on someone or something).

Het werd mij teveel en ik kon niet voorkomen dat er een traan over mijn wang biggelde net voor de eerste schorsing. Vrij snel kon ik mezelf weer herpakken en focussen op wat er allemaal gezegd werd en ook helaas niet gezegd. Over de voorbereiding en de zitting zelf zal ik niets delen dat snappen jullie wel. Maar neem van mij aan dat dit bloed zweet en tranen heeft gekost en niet alleen voor mij. Dit loopt al vanaf eind 2016. Voor een leek (net als ik) valt het niet te begrijpen waarom zo’n proces zo lang moet duren.

Dankbaar ben ik voor de mensen die met mij meeleven, steunen en achter mij staan en in dit geval letterlijk achter mij hebben gezeten. Het doet me zo erg goed. Wat ik wel heel graag wil delen is hoe ik me voel, wat ik denk en wat ik vervolgens doe. Het is bijna onvoorstelbaar wat de Acceptance and Commitment Therapy voor mij ten goede heeft veranderd. Bij een ingrijpende gebeurtenis (nu dan bv de rechtszaak) wist ik voorheen niet helemaal raad met wat er met mij gebeurde. Zowel mijn emoties, gedachten en het handelen daarnaar waren voor mij ongrijpbaar. Nu heb ik die emoties ook. Verdrietig ben ik, aangeslagen, teleurgesteld, boos en alles tegelijk. Mooi is het om op te merken dat ik nu niet meer ga worstelen met die emoties. Ze zijn er, wat ook logisch is in deze situatie, en zullen ook weer wegebben zonder gevecht. Soms is ook Q lekker bezig in mijn hoofd: ‘you haven’t got a chance’ ‘you will lose your house, your money everything!’ ‘this is goin’ to be hell and back’. And now I just say: ‘oh shut the fuck up, go sit and be quiet’ (excuse the ‘f ‘ word but I have to be historical accurate).

Voor nu is het even klaar voor wat betreft de rechtszaak. De rechter zal op 18 september (ja je leest het goed, het is geen typfoutje en inderdaad dat was 11 weken en 1 dag) een uitspraak doen. Mijn reis met ACT ga ik nu verder schrijven omdat ik voor nu niets meer kan doen aan de rechtszaak dan hopen op iets positiefs. All I can do is take a breath, be the best me and do what makes me a little bit happy.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Imke
3 maanden geleden

Zo is het. Ik vind je moedig en inspirerend!

Uschi
3 maanden geleden

Wees maar trots!

gerard verwoerd
3 maanden geleden

De rechter kan wel in "alle rust" zijn mening vormen. IK hoop voor jou dat al je inspanningen ook van anderen met deze zaak, tot een positief resultaat mag leiden