prACTise makes perfect moments

Mocht je het nog niet opgemerkt hebben, mijn humor is weer helemaal terug. En daarbij, als ik een dag heb dat ik weer ‘aan’ sta dan in combinatie met mijn levendige fantasie nou dan komt er van alles in me op om te schrijven.

Vandaag zou mijn oma 99 geworden zijn. Wat mis ik haar nog steeds, ze is er al drie jaar niet meer maar heb heel lang van haar mogen genieten. Haar foto, waar ze heerlijk breed op lacht, zet ik voor mijn neus op tafel en brand voor haar een kaarsje. Als ik aan alle herinneringen denk moet ik glimlachen. Wat hebben we toch veel gelachen. Goed begin van de dag. Normaal gesproken doe ik de luiken voor maar gedeeltelijk open als ik net uit bed ben. Nu heb ik ze helemaal omhoog gedaan dus iedereen die langs loopt kijkt me zo in mijn snoet. Heel ongemakkelijk vind ik dat maar idd de wereld vergaat niet. Misschien komt dat nog als ik mijn matje voor mijn buikspieroefeningen pak en midden in de kamer mijn oefeningen ga liggen doen. Ja, ook dat kan iedereen zien die langsloopt. Volgens mij is er niemand van flauwgevallen voor mijn raam. So far so good. Wat uurtjes later ga ik even weg met de auto langs wat winkels en de apotheek voor ‘my daily drugs’. Luis Fonsi staat op en ik neurie wat mee (zingen kun je het niet noemen want mijn Spaans is nog slechter dan mijn Frans) maar wat belangrijk is, is dát ik het doe. Als een stoer wijf zit ik achter het stuur, doe mijn raampjes naar beneden en zet de muziek nog een tandje harder. Zo rijd ik langzaam door de straat en idd ja er waren een aantal mensen die me nakeken hahahaha. Ik heb ze vriendelijk toegelachen. Ben ik nu asociaal aan het worden of doe ik mijn opgegeven oefeningen om iets te doen wat ik anders NOOOOOIT zou doen. Twijfel er een beetje aan 😉

Misschien klinkt het gek maar ik ben een beetje zenuwachtig. Best lang geleden dat ik zomaar ergens heen ging en dan ook nog alleen. Nog een paar uurtjes en dan ga ik naar Eindhoven het interview met Tim Fransen bijwonen in de bibliotheek. Aangezien ik niet midden in het interview wil binnenvallen (zie het dan in gedachten voor me) heb ik uitgebreid bekeken hoe lang ik er over doe om er te komen en waar ik het beste kan parkeren. Natuurlijk was ik veel te vroeg. Eerst maar even wat te drinken halen (er zit een consumptiebon bij het entree inbegrepen). Had wel zin in een Jus d’orange. Die ene slok in het glas maakte dat Q even actief werd: ‘is hier het 2 vinger principe toegepast wat je hebt bij het schuim op het bier?’ ‘sla die ene slok maar achterover en vraag meteen een glas water om je pil in te nemen’ ‘en als ze vraagt waarvoor dan is het om de overtollige vocht van net af te drijven!’ Inwendig moet ik grinniken.  Maar ik dacht San niet zeiken, kop houwen en zitten! Het is gratis! Ik had een strategisch plekje uitgekozen waar niemand voor mij kon gaan zitten. Wil dan ook wel graag Tim zijn gezicht kunnen zien. Plus ik kon iedereen zien binnenkomen. Heerlijk zo al die mensen kijken. Helaas waren het bijna allemaal stelletjes en mannen die alleen waren. Het interview op zich was wel aardig. Van sommige vragen kon ik alleen geen chocola maken (en Tim waarschijnlijk ook niet omdat hij een paar keer vroeg: kun je het iets verduidelijken? Of….ik weet niet precies wat je wilt weten…) Awkward!!! Na een uurtje was het pauze en Tim zou wat boeken signeren. Had mijn/zijn boek uitgelezen en meegenomen. Een beetje opgelaten ga ik ook in de rij staan. Wat ik fijn vond aan het boek is dat het me op een bepaalde manier ook weer een stukje rust of misschien ook wel berusting heeft gebracht. Het feit dat we allemaal een soort van stuntelend door het leven gaan. Dat ik zeker niet de enige ben. Eigenlijk zou ik even bij hem willen zitten en met hem praten maar dat kan natuurlijk niet dus ik geef hem een hand, en bedank hem voor het schrijven van het essay.  Ook kan ik nog net uitbrengen dat het me veel heeft gebracht en hij zegt : Oh echt? Wat fijn! waarop hij schrijft: voor Sandra, Liefs, Tim. Wat een dropje is het op 20 cm afstand. Echt ik voel me weer 18 haha. Als een blij ei loop ik met mijn boek naar de uitgang. Met de nodige pijn en een grijns op mijn gezicht rijd ik al zingend naar huis. Nare ervaringen vervangen door nieuwe leuke mooie ervaringen dat is mijn streven. En tuurlijk zullen er ook weer teleurstellingen zijn dat het echt niet gaat maar ik moet en wil het wel blijven proberen.

De afgelopen dagen heb ik lopen nagenieten van het interview van Tim. Hij is echt heel erg grappig. En af en toe schiet ik weer in de lach als ik me weer iets herinner. Verder ben ik veel aan het lezen. Nu bezig in het boek: The subtle art of not giving a fuck by Mark Manson (a counterintuitive approach to living a good life) Ook weer erg grappig. Rond twaalf lig ik in bed en ben erg onrustig. Wel op een goede manier. Er dwarrelen allerlei ideetjes en dingetjes door mijn hoofd en heb zo’n idee dat er weinig van slapen komt.

Zondag: What to do or NOT to do:

Ik heb geen zin om een lijstje te maken!

Het is een zondag en ik doe mijn dagelijkse dingen. Ik ga nog eens neuzen bij de voorstellingen van het Parktheater. Q is er wel maar voor dat ze me kan weerhouden heb ik een voorstelling geboekt voor morgenavond. Er staat nu nog € 1,37 op mijn rekening. Heb je dit nu echt net gedaan?! komt Q om de hoek. ‘Je bent nu wel een beetje aan het doorslaan. Rustig aan!’. Het kan mijn voorpret niet drukken en ik ben nu al erg in mijn nopjes. De rest van de dag lekker rustig aan gedaan. Beetje onkruid weer weggehaald. Het schiet al op (en waar ik het net heb weggehaald achter me zowat weer uit de grond).

Inmiddels is het dinsdag vroeg opgestaan en lekker in mijn kloffie rond gelopen. Vroeger dan anders mijn rust genomen in verband met mijn uitje vanavond. Heb er erg zin in. Ik weet dat het een leuke avond zal worden want ik heb haar al wat keren gezien al is de laatste voorstelling al heel wat jaren geleden. Moeilijk vind ik het wel om alleen te gaan. Het delen van de voorpret en het gezellige babbelen samen is er niet. Natuurlijk ben ik ruim op tijd is het heerlijk weer en ik zoek buiten een lekker plekje om alle mensen te zien aankomen. Ondanks een heel ongemakkelijke situatie voorafgaand heb ik wel heel erg gelachen, meegezongen, gedanst (soort van) en genoten. Had een perfecte plaats recht tegenover het podium en pal achter mij de licht en geluidsman of vrouw. De voorstelling ging over weer verliefd worden op je eigen werkelijkheid, dat je kunt zeggen ‘vandaag is mijn lievelingsdag’.

En over die heel ongemakkelijke situatie waarvan ik niet weet wat ik moet denken zegt Q heel gedecideerd: ‘you will never know…Ach Boeien!!! Niet meer aan denken! Life goes on! Lekker naar huis en nagenieten!(Thanks Q)

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.