Beetje beter in balans

Mijn infectie van het ACT virus heeft zich verder uitgebreid. Mijn hoofd gonst en bruist dat het een lust is. Wat er ook gebeurt, het blijft maar bruisen. De bruistablet heeft inmiddels de vorm aangenomen van een enorme bruisbal heb ik het gevoel!

Bij navraag blijkt het volgende: het ACT virus is niet te stoppen of te genezen. Als het nu nog bruist heeft het zich hoogstwaarschijnlijk chronisch genesteld YES!. Samen met mij naast mijn andere twee ‘huurders’. Twee tegen twee, het lijkt een beetje een balans te geven.

Dit citaat van Tim Fransen uit zijn essay ‘Het leven als tragikomedie’ heeft mij geholpen om (er) weer te zijn: ‘Komisch perspectief biedt ons de mogelijkheid met een andere blik te kijken naar de tragiek die inherent is aan het leven, de tragische werkelijkheid erkend maar die deze tegelijkertijd lichter en dragelijker maakt’. Ook als het gaat om hoe gelukkig we zijn, kunnen we geluk hebben. Of pech. Wie kent niet iemand die soms de grootste pech heeft en toch nog opgetogen weet te blijven? En ook kennen we wel iemand die zelfs in tijden van de grootste voorspoed nog iets te klagen heeft. (zelf zit ik hier ergens tussen in: Ik put groot levensgeluk uit klagen.)' Geweldig!

BRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUIS

Het blijft maar doorgaan. Mijn hoofd loopt over van de fantasieën. Q is getting more humorous every day and I love it! So be prepared.

Onlangs heb ik een geweldig lied als tip in mijn email gekregen van Frank Turner. Het heet: Glory Hallelujah  (YouTube). Zelf vind ik het geweldig om de eenvoudige reden dat je voor alles wat je doet zelf verantwoordelijk bent en dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Omdat ik ook niet geloof in een god, een hemel of een hel. We zullen het samen moeten doen! Hier een stukje uit de songtekst:

If we accept that there's an end game and we haven't got much time,
Then in the here and now then we can try and do things right.
We'd be our own Salvation Army and together we'd believe
In all the wondrous things mere mortals can achieve

Just another day. Oh NOOO!!! 05:18 The KOLEREMEES from Hell is back. Oh sjijse I can’t use Hell anymore. Because de Mees uit Rooi klinkt juist aardig en dat is dat kleine klereding echt niet. Let me think of another word for Hell. Eeeeeeh a quick google with: ‘what is the most freaking hot place in the world EVER’ They came up with a list and the hottest place is: wait for it…………. Dasht-e Lut desert. Well, I don’t know what you think but I think NO that doesn’t dek de lading. It doesn’t sound horrible or terrifying enough: And here it was again the great tit from Dasjelut !!  DUH!!!!  So let’s see, also in the top ten is: Badlands!! Yes that is what I am talking about. Or this one: Death Valley. Let’s see how this works out. Oh NOOOOO! The great tit (sorry, not my choice for a birds name) from DEATH VALLEY is back to haunt you! That sounds like you don’t get to sleep anymore! Really annoying little shit. Consequently, because of its name …..I see great tits flying in my garden and bouncing on my fence all day. It’s a wonderful world after all…..

BRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUISBRUIS

Even zitten speuren op marktplaats en een boek gevonden van Dirk De Wachter en ook één van Timothy Wilson. Tim Fransen noemt deze beide auteurs in zijn essay. Beide boeken ophalen stond er bij de advertentie. Ondanks de prijs (beide bijna voor niets) zijn ze in nieuwstaat. Vandaag dus de gereserveerde boeken ophalen. Boekenverkoper 1 woont in een voor mij bekende buurt. Met goeie zin stap ik in de auto, muziekje aan, en voor ik er erg in heb ben ik er. De deur gaat open, hij lijkt op een kruising tussen Albert Einstein en Midas Dekkers, en dat stelt mij op de één of andere vreemde manier gerust. Zo te zien heeft het centrum hier geleden onder een hevige stroompiek, met dit huis als episch centrum, gezien zijn haardracht. Dat leidde mij even af van zijn opmerking toen hij mij het boek van Timothy overhandigde. In een nanoseconde heeft hij mij opgenomen en beoordeeld. ‘het beeld komt niet overeen met de titel’ (Verander je Zelfbeeld en Verbeter je Leven). ‘Hoe kom je daar zo snel op?’ vroeg ik. ‘Nee, laat ook maar’ zegt hij. Waarschijnlijk geen zin om in discussie te gaan. Nu beoordeel ik ook vrij snel de situatie: gordijnen overal dicht, bel doet het niet, en hij staat pontificaal voor zijn op een kier staande deur. Deze meneer heeft gezien zijn lichaamstaal duidelijk geen behoefte aan gezelschap. Oh well, on my way again! Op naar het dorp verderop!

Ook dit is weer een leuk ritje. Haast heb ik niet en heel relaxed kom ik na een beetje zoeken aan op het adres van boekverkoper 2. Eigenlijk aarzel ik een beetje want het lijkt of ik bij een achtertuin sta met een poort. Toch maar naar binnen. Gelukkig achter dit 2 meter hoge hek wel een voordeur. Ik heb mijn vinger nog nét niet op de bel of ik hoor een paar, op hoogte sopraan, krijsende (blaffen kon je het echt niet meer noemen) hondjes. Het aantal decibellen was al aanzienlijk maar zodra de bel klinkt zwelt het aan tot een geluid waarbij ik mijn ogen toeknijp en mijn trommelvliezen danig op de proef gesteld worden. Maar dan een schreeuw en het is nagenoeg stil. De deur gaat vrij langzaam open en met haar rug naar mij toe heeft ze dreigend haar vinger in de lucht en kijkt naar de twee hondjes die inéénkrimpen als een nieuw T-shirt in de wasdroger. Als ze zich omdraait staat er een vleesgeworden Eucalypta voor mij (Paulus de boskabouter vond ik leuk maar had werkelijk nachtmerries van de heks Eucalypta die me achterna zat). Meteen vraag ik mij af of ik toch niet de laatste haartrend ben misgelopen want ook het haar van deze mevrouw staat alle kanten uit! Of misschien handelt ze samen met verkoper 1 en was ze daar tijdens ‘de piek’?. Nu knijpt zij haar ogen toe en een paar momenten staan we zo. Om, als een knip met de vingers, de stilte te verbreken zeg ik: ‘Goedemorgen! Ik kom voor het boek. Ik ben Sandra!’. Haar gezicht ontspant weer en ze knikt en glimlacht. Neeee! denk ik, want wat er tevoorschijn komt met die glimlach kan ik moeilijk onder woorden brengen. ‘Kom binnen, kom verder meisje’ zegt ze en ik loop schoorvoetend achter haar aan links en rechts kijkend of er ergens niet een bezemsteel staat of een grote zwarte raaf mij in de haren vliegt. Wat ik binnen aantref is op zijn minst bijzonder te noemen. Niets maar dan ook niets staat recht of bij elkaar. Hier een tafeltje met bordje en etensresten, daar weer een stoel, een krukje. Langzaam word mijn keel dichtgeknepen (niet letterlijk maar van de chaos, de troep en de vreemde energie). Tot overmaat van ramp zegt ze ‘ga zitten’. Aangezien je een potentiële heks niet tegen de haren in wilt strijken (waarschijnlijk door anderen al wel vaker bij haar gedaan vandaag) ga ik zitten in de schommelstoel die ze aanwijst. Aan het kussen te zien liggen hier normaal gesproken de hondjes die nu al kwispelend om mij heen draaien. Door het raam zie ik een keur aan hondendrollen in de tuin liggen. Jak!! Kak!! Ze vraagt mij hoe ik zo op de auteur Dirk de Wachter kom en vertel haar dat een aantal citaten gebruikt zijn in het boek van Tim Fransen. Voor ze verder kan vragen zeg ik dat ik nogal haast heb (little white lie) en ik vraag haar naar het boek. Nou je gelooft het niet maar het boek is ‘immaculate’. Geen spoor te bekennen van etensresten, uitwerpselen of hondenharen gelukkig. Ze vond de schrijfstijl van Dirk bijna niet om door te komen terwijl hij zo mooi kan vertellen. Ze hoopt dat ik er meer plezier aan beleef. Het is waarschijnlijk best een erg aardige heks eeeeh vrouw. Teruggekomen in de auto blijf ik even stil zitten om een beetje bij mijn positieven te komen en maak dan dat ik weg kom. Heelhuids thuisgekomen ben ik erg blij met mijn boeken die inderdaad bijna als nieuw zijn.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Anna Raymann
5 maanden geleden

Hallo Sandra,
Ik maakt net voor het eerst kennis met je blog en ben onder de indruk van je positieve en grappige stijl. Ik ben Anna Raymann van Boek-en-steun. Ik weet niet of je ons al volgt of al lid bent van de besloten groep van Boek-en-steun, maar ik vroeg me af of je er wat voor voelt om je blog met enige regelmaat in onze groep te plaatsen.
Ik hoor graag van je.
Groetjes, Anna