Van bitch naar bestie

Was mijn denkpatroon eerder rigide nu is ze inmiddels een stuk flexibeler geworden. Waar ik eerst strak en streng was ben ik nu makkelijker en milder. Q, mijn strenge zelf, is veranderd van bitch naar bestie. De zware emotionele strijd is er niet meer. Het gevecht in en met mezelf is over.

Klaar ben ik er mee. Nee, ik bedoel niet met ACT maar met de therapie. Uit mijn verslagen en de sessies is heel duidelijk te lezen en op te merken dat ik het geleerde in praktijk breng. Het gevoel kreeg ik al een beetje. Je weet op een bepaald moment hoe iets werkt en wat je er mee kunt. Zo ook nu. Het is ook weer een ‘scary moment’ te weten dat je het nu weer alleen moet doen (en daar kan en moet ik dan ook weer op een ACT manier naar kijken). Alleen verder. Nog een beetje wiebelig maar ik heb vertrouwen in mezelf. Geheid zal ik nog een keertje plat op mijn grappige muiltje pleuren maar aangezien ik psychisch nu meer flexibel ben zal ik eerder opkrabbelen. Het tragische alsook het komische is inherent aan het leven en het zal onvermijdelijk ook nog steeds verbonden blijven aan het mijne. Maar wat ik nu in handen heb is goud waard. Weten wat ik ‘in huis' heb en wat ik aankan. Toch mijn eigen koers varen mocht Q ineens weer de bitch gaan uithangen.

De wetenschap dat ieder mens wel eens een periode heeft van hevige emoties door een op dat moment niet te duiden oorzaak is misschien even triest als troostend. Dat je een tijdje heel verdrietig bent of somber en het allemaal niet meer weet. Je kunt even niet meer mee met de stroom. Dan zou het mooi zijn om naar de kant te kunnen drijven, dat daar dan iemand staat, je de hand reikt, helpt aan wal te klimmen en zegt: ‘kom maar even op adem, je hoeft nu even niets.’ Voorheen was voor mij, het niet weten hoe ik mezelf weer ‘on track’ kon krijgen, of wie ik om hulp moest vragen best zwaar. Waar ga ik dan over praten. Dan loop je vast, en dat is (weet ik nu) helemaal niet raar. Dat hoort bij mens zijn. Iemand die dit allemaal heel mooi beschrijft is Dirk De Wachter in zijn boek ‘De Wereld Van De Wachter’ (beste tip ooit van mijn therapeut). Zijn boodschap: ‘De kunst van het leven bestaat erin om een klein beetje ongelukkig te kunnen zijn.’

Want is het niet zo dat we best heel veel voorgeschoteld krijgen via de bekende social media kanalen wat niet zo veel te maken heeft met hoe het in werkelijkheid is? Hoe komt het dat, in vergelijking tot 20 jaar geleden, zo ontzettend veel meer scholieren een ‘label’ hebben met een omschrijving uit de DSMV? Het spectrum van ‘stoornissen’ is zo breed en uitgebreid dat als je al onze scholieren en wat mij betreft ook al onze ministers de bekende vragenlijsten zou laten invullen je hoogstwaarschijnlijk een stoornisscore zou hebben van 80% (in welke groep laat ik even in het midden). Dan kom je aan het eind van het verhaal dus eigenlijk tot de conclusie dat mensen van jong tot oud in meer of mindere mate last hebben van een periode van somberheid of depressieve gevoelens. Dat het dus hoort bij (het) leven. Want het leven is niet alleen maar lief leuk gezellig en lachen gieren brullen. Soms is het leven ronduit kut, wreed en kan het je gestolen worden allemaal. Het mooie hiervan? Dat we (uitzonderingen daargelaten) het gros van de verstrekte labels allemaal weg kunnen keilen! Flikker maar op met het hele fucking DSMV!! Want daar ben ik wel klaar mee. Hoezo angstSTOORNIS, hoezo paniekSTOORNIS, hoezo depressieve of bipolaire STOORNIS. Want doorgaans hoort er bij het labeltje ook nog een pilletje. En als het ene pilletje niet werkt hebben we er nog wel een paar in ons arsenaal. Natuurlijk chargeer ik hier maar ik moest hierover mijn frustratie even kwijt. Mijn hoop gaat er naar uit dat er van jongs af aan thuis al wordt verteld dat het normaal is als je angst of paniek voelt en dat je soms verdrietig bent of somber, en dat dat weer over gaat. Want het erge is dat als je eenmaal een label hebt gekregen dat je die niet net als vroeger dat kriebelende irritante ding door je moeder uit je shirt kan laten knippen. Van deze stigmatiserende labels, waar ik vreselijke jeuk en rode vlekken van krijg, kom je vervolgens nooit meer af. Misschien tegen beter weten in maar als herboren optimist droom ik van een label loze nieuwe generatie. Die met en voor elkaar zorgt, met elkaar praat en samen, binnen een gezin of familie of vriendengroep, elkaar verder helpt en elkaar de hand reikt als je valt.

In ieder geval ga ik een tijd tegemoet waarin ik beter weet dan dat ik deed. Humoristischer en realistischer kijk en alleen actie onderneem wanneer dat mij goed doet. En omdat ik idd verre van perfect ben weet ik ook dat ik nog menigmaal zal struikelen. So be it! I am ready for it! Mijn reis met ACT als in therapie houdt hier op. I had the most perfect teacher. Mijn verhalen zullen blijven komen zolang en zodra ik weer inspiratie heb om iets te schrijven. Ook zal ik proberen om mooie foto’s te blijven plaatsen omdat ik heb begrepen dat er toch een paar mensen zijn die ze erg mooi vinden. Voor nu zeg ik dankjewel dat je mijn reis hebt meegelezen en voor je aanmoedigende reacties.

Op mijn gemak loop ik terug naar de kant waar mijn bootje ligt en stap er in. Duw me met de peddel van de kant en leg hem vervolgens naast me neer. Leunend achterover laat ik me meevoeren op de rivier, benieuwd naar wat er komen gaat.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Hortense
4 maanden geleden

Lieve Sannie, respect zoals jij omgaat met de tegenslagen in je leven, en dat is zachtjes uitgedrukt. Het leven is idd niet altijd makkelijk. De tools die hebt gekregen kun je altijd inzetten bij moeilijke situaties en dat kun jij naar mijn inziens geweldig goed. Vergeet een ding niet lieve Sannie, vraag of bel je naasten omdat wij mensen het niet altijd alleen kunnen. Wederom een geweldig geschreven verhaal en ik kijk uit naar je prachtige foto's. Veel liefs