Meer dan ooit tevoren

Het is half tien, de zon is net onder en de schemering maakt plaats voor de avond. Er staat een kop groene munt thee naast me maar die is inmiddels koud geworden omdat ik gewoonweg vergeet er van te drinken.

 

Het is stil, de tv staat uit, de radio is uit en zelfs de koelkast die normaal een irritant geluidje produceert hoor ik niet. Er rijden geen auto’s voorbij en ook hoor ik geen kwetterende kauwtjes in de buurt. Het is echt muisstil. Al even zit ik op de bank maar voor me uit te staren. Deze ongewone stilte maakt dat ik een flashback krijg naar maandagochtend 22 juli en nu pas, uit het niets rollen de tranen over mijn wangen. In mijn laatste blog schreef ik nog met een glimlach op mijn gezicht dat ik benieuwd was naar wat er allemaal nog zou komen en hoe ik daar dan mee om zou gaan in verband met mijn nieuw vergaarde inzichten en kennis van ACT. Nou, er kwam inderdaad van alles op mijn pad maar dít had ik niet kunnen vermoeden en bleken toen en nu nóg ware beproevingen.

 

Die aankomende week voorspelden ze extreme temperaturen voor ons ‘koude kikkerlandje’. Al vroeg ben ik, voor de ergste hitte, in de voortuin wat onkruid aan het weghalen als ik, net als een week daarvoor maar nu heviger, weer hetzelfde benauwde gevoel krijg midden op mijn borst. Het voelt erg vreemd en helemaal niet goed en denk meteen ‘even rustig aan’ en laat alles voor wat het is en ga naar binnen. Om toch wat te doen bedacht ik dat ik dan rustig een stukje zou kunnen schrijven. Met mijn laptop op schoot zat ik middenin mijn laatste blog over mijn reis met ACT (toen nog met therapeut), toen ik echt heel erg naar werd. Een hevig en beklemmend gevoel midden op mijn borst doorlopend omhoog naar mijn keel, links naar mijn kaak. Meteen wist ik, dit is foute boel. Als in een reflex pak ik mijn telefoon en bel mijn buren. De deur zet ik op een kier en loop weer terug naar de bank. Het enige wat ik denk is ‘rustig blijven’ en concentreer je op je ademhaling’. De pijn word nog heviger, en trekt nu door naar mijn linkerarm. Mijn huid voelt klam aan en ik ben erg misselijk. De buren zijn er binnen een paar minuten, zien mij zitten, kijken elkaar aan en vragen me toestemming om de ambulance te bellen waarbij ik instemmend ja knik. Eenmaal in de ambulance worden er nog wat testen gedaan die blijkbaar hebben aangegeven dat het niet goed gaat met mij. Met grote spoed word ik naar het ziekenhuis vervoerd en voor ik het weet lig ik op de operatietafel. Via mijn rechter pols word ik gekatheteriseerd. Mijn rechter kransslagader blijkt volledig afgesloten en er word besloten om te dotteren waarna er 2 stents worden geplaatst. Er is op de monitor te zien dat ook de linker kransslagader een vernauwing heeft. Maar om daar nu meteen een derde stent te zetten is te risicovol. Dat komt 2 dagen later. Ja het is echt gebeurd, ik heb een acuut hartinfarct gehad.

 

Mijn tranen laat ik gewoon lopen en ongegeneerd haal ik mijn neus op. Een paar uur geleden heb ik nog appjes gestuurd dat het best goed gaat. Dat ik al weer allerlei dingen heb gedaan, alleen. En het is ook waar allemaal. Maar de gevoelens die nu door mij heen gaan, vergezeld door de niet aflatende stroom aan gedachten, zijn als een onnavolgbare zwerm vogels. Niet wetend wat de volgende ‘beweging’ zal zijn maakt me toch even onrustig en misschien zelfs een klein beetje bang, het zou zomaar kunnen zijn dat ik niet genoeg kracht heb, mijn hoofd laat hangen en wegzak in wat heel even voelt als drijfzand waar ik langzaam in wegvloei. Het snotteren en hopeloze doemdenken duurt bij elkaar misschien een paar minuten en dan maken die kreupel makende hersenspinsels, die mij in het verleden zo vaak op mijn knieën kregen plaats voor nieuwe inspirerende. In die zwerm vogels concentreer ik me nu veel meer op die ene, die haar eigen weg kiest, vervolgens uit de zwerm neerstrijkt en pontificaal voor me gaat zitten. Bemoedigend kijkt ze me aan en ik lees in die kraaloogjes dat er een nieuw hoofdstuk komt en op dat moment ‘ben ik er weer’. Niet dat ik mezelf dwing om te stoppen met huilen want ik mag alles bij elkaar schreeuwen, vloeken en tieren, even helemaal niet sterk en zo hysterisch mogelijk zijn en janken tot het snot me op de kin hangt. Maar wonderbaarlijk snotter ik eerder bij iets heel liefs of moois dan bij mijn eigen ondergang (nou ja bijna dan).

 

Tijdens en na mijn hartinfarct heb ik wel ontdekt dat ik, mede door ACT, rustiger ben en meer relativeer, niet snel heel erg bang meer en best moedig ben. Niet meteen in de stress schiet als ik denk waarom overkomt mij dit nou weer maar hoe ga ik om met wat me nu is overkomen. Op die eerste vraag krijg ik het antwoord namelijk nooit terwijl ik met de tweede alle kanten uit kan en het mogelijkheden bied voor actie. Als je een bepaalde techniek uit een therapie onder de knie hebt dan ga je die van lieverlede toepassen zodat het steeds een beetje meer eigen wordt. Nooit had ik gedacht dat ik wat ik pas geleerd had met ACT al zo snel en op deze manier zou kunnen en moeten toepassen. Voorheen zou ik alleen maar de gedachte hebben van ‘wat een pech heb ik toch weer’ ‘waarom ik’ ‘waarom nu’ ‘ik heb het al zwaar genoeg’ terwijl ik dat nu ook denk maar daarna meteen als eerste denk dat ik geluk heb gehad, echt heel veel geluk. (voor de manier waarop en de toon hoor ik nu in gedachten Brigitte Kaandorp met: ‘ik heb een heel zwaar leven’ op YouTube). Want dat voel ik ook zo. Beetje pech, heel veel geluk. Wel is het wat veel om dit er bij te hebben. De laatste tijd ging het eigenlijk geestelijk best goed. Vergis je niet om te denken dat ik nu alles weet en alles maar aan kan want net als voorheen gieren soms de emoties door mijn lijf alleen acteer ik er nu niet of anders op. Het is wel een heel fijn gevoel dat ik weet dat ik veel méér aan kan. Sneller een positievere en voor mij dan ook veel productievere weg in sla. Niet meer te lang blijf hangen in het negatieve en beangstigende. Of het makkelijk is? Nee, het is echt rete moeilijk soms! Wil ik, juist nu ik ACT kan toepassen, mijn hoofd laten hangen? Nee, dat dacht ik niet!!! Dit gaat me echt niet op mijn knietjes krijgen. Nou misschien even dan. Want ik moet wel zeggen dat ik echt zo vreselijk moe ben. Dat is ongekend. Hierin zal ik ook een beetje een balans moeten vinden van regelmatig rust pakken maar ook op momenten even doorpakken. Voor nu wandel ik, al is het nog even met moeite, maar wel graag nog even door op deze aardkloot. Want ik had nooit kunnen bevroeden dat ik precies drie weken later nog eens een TIA zou moeten doormaken waarvan ik gelukkig zodanig ben opgeknapt dat ik mezelf nog kan redden al is het qua tempo en geestelijk zeker niet wat ik graag zou willen. Meer dan ooit kan ik zeggen dat ik me al wel langer maar zeker sinds mijn twee intermezzo’s niet meer bezig houd met de vraag wat ‘het leven (nu nog) voor zin heeft als….’, en dan komen er een aantal vragen die ik zelf, maar ook veel mensen met mij, niet adequaat kan beantwoorden. Het loslaten van die vragen waar ik in al die jaren dus geen bevredigend antwoord op heb gehad, geven mij vrijheid en luchtigheid (vooral in mijn hoofd, zodat Q parttime werkt of al helemaal niet meer aan de bak hoeft) om mijn leven te leven, gewoon te zijn en bijna alle gebeurtenissen en emoties te beschouwen met ‘het is’, nu meer dan ooit tevoren.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Rob
6 dagen geleden

Prachtig San! Wat kan jij schrijven zeg, leest in 1 stuk uit!
Fantastisch! Mijn (gemeende) complimenten.

Martine
6 dagen geleden

Je hebt het prachtig beschreven lieverd. Ben trots op deze kanjer!!!

gerard verwoerd
5 dagen geleden

Hi San, wonderlijk dat je na alles wat jou is overgekomen nog zo in staat bent om dit te schrijven en je gevoelens met anderen te willen delen